Μια βόλτα [β]

Τα περιστέρια στη σκεπή.

Τα περιστέρια πάνω στη μάντρα.

Τα περιστέρια κι η σιωπή.

Δεξιά, σπίτι με σφραγισμένα παράθυρα, σκουριά και σκόνη.

Και στην ανηφορίτσα, ο κρεμασμένος με τα χέρια ανοιχτά, τα κόκκινα παπούτσια.

Με το Τ. της υπογραφής κάτω δεξιά, σε βρήκα πάλι, σκέφτηκα, τίποτα δεν είναι τυχαίο.

Μια μικρή υποψία φυγής, εσύ, μόνος, δύο τετράγωνα πιο κάτω, να ξερνάς τα ροκαμπίλι μεθύσια σου, κάτω από μπλε φώτα το ξημέρωμα.

Μια υποψία ευτυχίας, τα γατιά που αγκαλιάζονται κατά τύχη όπως αράζει το ένα δίπλα στο άλλο. Εσύ με αθλητικά και τη σακούλα με τα ψώνια.

Μετά νύχτα. Αγχωμένη, να φτάσεις, μόνη. Κι άλλη μόνη, χαμογελάς.

Τη μοναξιά αν την υποτιμήσεις θα σε καταπιεί.

Αν την υπερτιμήσεις θα σε κάνει μισάνθρωπο.

Βρες δρόμο να φεύγεις και να έρχεσαι.

Κοντά της θα 'μαι να σε προσέχω.- 8/1/12

Αγρύπνια

Επέστρεψαν οι φίλες μου οι αϋπνίες και με χάρισαν (σ)τον λόγο τους.

Μέχρι το TEMO να γίνει TEAMO (*) θα μετρώ ψιλαφιστά τις ώρες μέσα από τον κόσμο των λέξεων..

Κι όταν φύγει, θα μείνω να θυμάμαι τα αποσιωπητικά του.. Δεν έγραφε πάντα με αποσιωπητικά, μόνο σε κατάσταση συστολής, κρυβόντουσαν ανάμεσα στις τελίτσες τόσα μυστικά, που η νεκρή γλώσσα των ανθρώπων δε θα μπορούσε να δεσμεύσει..

Μια νύχτα θα φωνάξω: "ΦΤΟΥ ΞΕΛΕΥΤΕΡΙΑ!" και το χώμα θα γίνει πάλι νερό, οι γείτονες θα λένε πώς τρελάθηκαν και γω δε θα μπορώ να τους το πω..

(*) El secreto de sus ojos

σμωτς 2, 3, κ.ο.κ.

Κράτησα μόνο ό,τι μας κρατά χωριστά.

Τις θάλασσες και τον αέρα, το νερό της βροχής και τη φωτιά.

Κι αν η θλίψη επιμένει, μη φύγεις.

Είναι γι άλλον το πένθος για να μοιραστώ, πάρε σάρκα εσύ, φώναξέ με φτηνή, χαραξέ με και φύγε με αλάτι στο διάφανο της προσμονής.

Καίει το χιόνι, κάθε χρόνο με τους χειμώνες θα σε ζητώ.

••••

Μπορώ. Μπορείς κι εσύ.

Θες μαζί μου ή χωρίς; 

Δε μ' αντέχεις, θα φύγω. Ξεκαθαρισμένα πράγματα.

Σε περιμένω κι αιμορραγώ.

Έλα να με κυλήσεις πάλι πίσω στο νερό.

Στη θάλασσα που ονειρεύτηκες.

Στη μήτρα.

••••

Τίποτα δε παίρνω πίσω. 

Κανένα στίχο, κανένα μυστικό.

Και περιμένω.

Πονώ κι ο πόνος μου είναι σώμα ξένο από το δικό σου που κουβαλώ εντός μου.

••••

Να δεις που μια μέρα τη πεζή ζωή μας θα την κάνουμε Παράδεισο.

[σημ: αυτό το ποστ, καθώς και το προηγούμενο, είναι εμπνευσμένα από τη γραφή του άγνωστου Τ., που ήταν μια κάποια παρηγοριά. Αν τα δεις ποτέ και σε ενοχλήσει, σφύρα και τα αποσύρω. :)]

Μιλώντας για το γκρί

-Όλα γκρι εδώ.. εκεί;

-Όλα γκρι κι εδώ..

-Στάχτη ή σκόνη;

-Τι εννοείς;

-Η στάχτη θέλει κόπο να παραχθεί. Τη σκόνη δε τη γλιτώνεις αν φοβηθείς. 

-Ε τότε, στάχτη.

-Ε τότε, το ίδιο γκρι μ' άλλο φως.

-Φοβάσαι; 

-Μόνο όταν είμαι εκεί. Εσύ με θυμάσαι;

-Κάθε που παίζει η μουσική,  μιλάς και βρυχάσαι.

- Θά 'ναι απ'τα πιο γλυκά "κάτι-που-μου-έχουν-πει".

-Όχι γλυκό όσο εσύ.

-Μην τους μοιάζεις, παιδεύτηκα να τους ξεφύγω.

-Από ποιους;

-Τους δολοφόνους της καρτερικής επιθυμίας.

-Τον ζηλεύεις ακόμη;

-Λίγοι τόλμησαν να πουν "καταθλίβομαι", με τη κάμερα να γράφει. Εσύ γιατί δεν ήρθες; 

-Είχα γενική. Τώρα που οι σκούπες μου χαλάσαν, φορτώθηκα το γκρι συνάμα και το κίτρινο.

-Μυστήριο η ζωή, σαν κι εμάς, της αρέσει να παίζει με τα χρώματα.

-Πρώτη αυτή κι ύστερα εμείς. μικρογραφίες της..-

Λόγια χωρίς λογική

Είναι ουτοπικό αλλά σε συνεφέρει η σκέψη πως υπάρχει κάποιος για τον καθένα, το ξέρω ότι το λες για να νιώσω καλά, μα δε μου φτάνει. Δε με παίρνει να πιαστώ από ουτοπίες. 

Όλοι ζούμε στο προσωπικό μας μικρόκοσμο. Κάθε μέρα προσπαθούμε να βγούμε από αυτόν, κάθε μέρα ένα βήμα πιο μακρυά, μα ο μικρόκοσμος αυτός θα είναι πάντα η πατρίδα που γυρίζεις για να νιώσεις υγιής κι ευπρόσδεκτος.

Θέλω μια αγάπη μικρή, να γλιστρά ανάμεσα στα φύλλα ενός βιβλίου. Θέλω εσένα κι ας μην έχεις ούτε τόση να μου δώσεις αγάπη. Εσένα που ξέρεις να κοιτάς και να μη γίνομαι καθρέφτης. 

Πού βρίσκει κανείς τις χαμένες αντοχές; Τις πελώριες, αυτές που σε κρατούν σε ό,τι είσαι ταγμένος χωρίς να ραγίζεις κι ούτε να επιζητείς περισσότερα; Θέλω να μου μάθεις τα κόλπα να υπομείνω όσο χρειαστεί ακόμη, μέχρι να βγάλω τα φτερά μου και να σηκωθώ.

Κι ήθελα τόσο πολύ να σε εντυπωσιάσω.. Να έχει ένας από σας ένα κομμάτι μου που να του κάνει -και να του φτάνει.. 

Θέλω κάποιον να μου πει "όλα θα πάνε καλά" -και να το πιστεύει. Να το δω στα μάτια του ότι το πιστεύει. 

Μη βιαστείς να με κρίνεις μόνο, παρακαλώ. Μια ιδέα είναι μόνο, μια ιδέα.

 

Προϊόν μυθοπλασίας iii/ και τελευταίο

Δεν είναι εσύ, είναι ο τρόπος που κοιτάς,

σα να υπάρχω μόνο να με κοιτάς. 

Τούτες οι μέρες μυρίζουν παιδικότητα, 

φλύαροι σκοποί καλούν τα όνειρά μου. 

Μαγεύομαι πιο εύκολα την άνοιξη,

κι ας λείπεις.

Παιδεύω το κορμί μη συνηθίσει την ακαμψία. 

Λιγώνομαι με επιθυμία για το μοίρασμα,

οι κόποι μου διπλώνονται και μπαίνουν στο συρτάρι. 

Θα φέρει το καλοκαίρι σκαλώματα πολλά και δυσκολίες,

κι εγώ ακόμα διστάζω να δω ποιά είμαι.

Το ξέρω δε θα 'ρθεις ποτέ, 

μα έχω ήδη πονέσει τόσο σα να 'χω ζήσει δυο φορές.

Υπερβολές.

Γιατί όταν μιλούμε, λέμε άλλο από αυτό

που θέλουμε να πούμε; 

Ποιος δαίμων ψυχοπαθητικός δηλητηριάζει

κι εμπαίζει το λόγο μας;

Είναι καλύτερο το ψέμα από τη γνώση;

Η γνώση είναι δύναμη, το ψέμα αδυναμία.

Όταν μυρίζω το φόβο θέλω να φύγω μακρυά.

Κι όσο φοβάμαι τόσο σκοτώνω μεθοδικά

τον εαυτό μου

και τη μικρή μου πιθανότητα 

για σωτηρία.

προϊόν μυθοπλασίας ii/Μπλου Γουίντερ.(*)

Μαζεύω τα κομμάτια μου. Έμεινε τίποτα από μένα να μαζέψω; ό,τι κι αν είναι αυτό, θα το χαρίσω. Μια κι έξω. Στο παζάρι δε θα πιάσει πολλά. Πονώ. Γκρινιάζω και σε θέλω. Ναι, σε θέλω. Θέλω να γίνω όλες οι γυναίκες που έχεις φιλήσει ποτέ. Κάτι που να σ' αρέσει. Κι ύστερα σε μένα θα μεταμφιεστώ.. ♪♫

(ή κάτι τέτοιο..)

Θα τα τολμήσω όλα. Όλους τους δρόμους που έχεις αφήσει ανοιχτούς θα τους τρέξω, μέχρι να βρω ποιος οδηγεί στο στέκι σου κάτω απ' τα αστέρια δίπλα στη λεύκα που φυλλοβολεί. 

Έξω χιονίζει κι έχω γεμίσει το χρόνο μου με τις παιδικές μου συνήθειες, σ' αυτές που πάντα επέστρεφα από ανασφάλεια ή βαρεμάρα. Όμως σαν έρθεις, θα τις ρημάξω, θα τις πετάξω στη φωτιά, γιατί αν ξαναφύγεις δε θέλω να 'χω δεκανίκια..

Μια αναστάτωση μέσα μου κι εκτός. Επαναλήψεις για τους αδιάβαστους. Αργοπορίες, χαμένος χρόνος. Αμείλικτος χρόνος. Δικαστής και επαίτης και ληστής. Ανείπωτα λόγια, χλωμές σιωπές, γαλάζια όνειρα. Δρόμοι, δρόμοι, δρόμοι.. 

Σε ζητώ και φεύγω και τολμώ να σε ορίσω μοίρα και πεπρωμένο. Αναπόφευκτο και δεδομένο. Σκοτάδι και φως. 

Και θα πληρώνω σαν αντίτιμο στο χρόνο
τη μοναξιά για όλα τα χάδια που ζητούσα
Για την αγάπη που με βύθισε στο πόνο
κι έτσι σακάτεψα εσένα που αγαπούσα

Στις αγάπες συνήθως μπαίνουμε μισοί για να γίνουμε ολόκληροι. Ακόμη επιμένω πως η αγάπη μπορεί να κάνει το θαύμα και να σωθείς. Κι εσύ κι εγώ μαζί.-


(*)μετάφραση στα ελληνικά: Μπλε χειμώνας, δανεικό απο τα Διάφανα, όπως και το τετράστιχο.

προϊόν μυθοπλασίας. i

Μου λείπεις. Βαρέθηκα το πρώτο ενικό.  Μου λείπει το εμείς. Μου λείπει το δικό σου. Κράτησες  λίγο και προσποιούμαι ότι σε ξέχασα. Σαν το τραγούδι του Σωκράτη .. ♪μεσα στα ρούχα μου σε κρύβω σαν φωτιά, να 'χουν να λεν' πως δε σε γνώρισα ποτέ μου..♪
Κόσμος είναι και λέει. Ο κόσμος πάντα θα λέει. Μιμήσου με.
Μοναξιά χιλιάδες φύλλα. Σκέψεις στο κενό. Βλέφαρα κλειστά. Μικρές ανάσες. Δε με νοιάζει να σε περιμένω αν ξέρω ότι θα γυρίσεις.  ..Πώς μπλέκονται τα λόγια των μεγάλων στα δικά μου; Καθίστε καλά, αγαπημένοι. Μη με ντροπιάζετε ακόμη δε ξεκίνησα.
Ναι, μου λείπεις. Έχω ξεχάσει πώς είναι να ξυπνάς γλυκά, να πίνεις σκέτο τον καφέ σου το πρωί, το βράδυ να γελάς με τα άγχη σου.
Να είσαι το πρωί γατάκι, το βράδυ μελισσάκι.
Να ζεις μυστικά το μυστικό του κόσμου.-

"Συχώρα με [...] που ζούσα πριν να σε γνωρίσω " (*)

Έτσι θα ζω πια. Σα να ζω για σένα από πάντα. Θα φαντάζομαι πως σε έχω ήδη γνωρίσει.. Μ' έχεις γνωρίσει μόνη, γιατί μόνο μαζί σου μπορώ να είμαι μόνη. Άνοιξα τα μάτια κι είδες το παιδί μέσα μου. Λογάριασες τις ενοχές μου για λουλούδια και στολίστηκες με τα πιο όμορφα μαύρα σου ρούχα.

Έτσι θα ζω πια. Σα να είσαι εδώ. Ακούω τη φωνή σου να λέει τί σ' αρέσει. Μυρίζω την αναπνοή σου πώς πάλλεται ο αέρας όταν περνάς. Με έπιασες απ' το χέρι κι έσπασα. Έπιασες να μαζεύεις τα κομμάτια κι άλλαξε ο καιρός μπροστά στα μάτια σου, γίνηκε ακόμη μια γέννηση.

Έτσι θα ζω πια. Αν υπάρχει χώρος για σένα και για μένα στον κόσμο να υπάρχουμε μαζί, πρώτα στο όνειρο θα τον ορίσω τόσο πεισματικά, και σίγουρο, που η νοητή γραμμή μεταξύ φαντασίας και πραγματικότητας θα τη σβήσεις μόνο εσύ. Γιατί ό,τι ονειρεύτηκα με τόσο πάθος, θα σου λέω, δε μπορείς να με πείσεις ότι δεν έγινε ποτέ.
Τότε θα σταματήσουν οι συγνώμες, γιατί οι πληγές θα επουλώνονται πριν ανοίξουν, το απέραντο και γόνιμο μέλλον θα είναι παρόν.
Τότε πια η μοναξιά θα είναι αυτή που περιγράφει η αγαπημένη μου ταινία και το τραγούδι των Cure το ερωτικό. Μια μοναξιά αλλιώτικη, λυτρωτική, μοιρασμένη. Το απόλυτο ταίριασμα.

Έτσι μ' αρέσει να μιλώ για σένα και για μένα, σα νά 'σαι εδώ από πάντα, όχι κομμάτι μου αλλά κοντά μου, κοντά σου κι εγώ, σιωπές που ακούγονται σαν τις σιωπές σου.-

(*) "Συγχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω" , Τ. Λειβαδίτης, Αυτό το αστέρι λάμπει για όλους μας.

Παρορμητικά

Προσπαθώ να καταλάβω.
Πρώτ' απ' όλα, ξεκαθαρίζω, το φταίξιμο είναι όλο δικό μου.
Φοβάμαι πως δε θα αλλάξει τίποτα. Πως θα είναι έτσι για πάντα. Πως δεν είμαι αρκετά καλή για κανένα. Πως θα είμαι πολλή.
Τί περιμένω να ζήσω; Τρέμω απο φόβο σου λέω ότι τα χάνω όλα.
Πολλή μοναξιά, ναι. Παρακάτω; Δεν έχει μείνει ούτε το μηδέν για να ξεκινήσω.
Ζωή δεν είναι μόνο ό,τι με ευχαριστεί. Κι από το να μη βλέπω ένα πρόβλημα και να κάνω κάτι να με φτιάχνει, προτιμώ να πέφτω. Απότομα, μια κι έξω, τρομαγμένη, παγωμένη, κουρασμένη, μόνη.
Είναι πράγματα του εγώ μου που αν σ'τα πω, θα τρομάξεις.
Γιατί αισθάνομαι πως είναι αργά; Θα προσπαθήσω να γράψω κι άλλη μια φορά, μα όχι απόψε. Ας κάνει το οινόπνευμα τα κόλπα του και θα τα ξαναπούμε. Όσο είναι εδώ αυτός ο φόβος, θα επιστρέφω πάντα. Μέχρι κάποιος να μου πει να μη φοβάμαι, θα περάσει, όλα για τους ανθρώπους είναι, δε χάθηκε κι ο κόσμος, θα ξαναγεννηθούμε, γιατί ποτέ δεν είναι αργά για να ζήσει κανείς ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. -και πόσο τα λαχταρώ, να ρθουν με τις δροσιές της άνοιξης, που ξεχασα να μεγαλώσω, γιατί αυτό τους έδειχνα, και τώρα ξέχασα ποια είμαι και πού πάω.
"Δε πειράζει", θα μου πει, "θα ρθουν στιγμές που θα χάσεις το δρόμο σου, μόνο για να ζήσεις τη διαδρομή μέχρι να τον βρεις πάλι."
Κι ύστερα θα σβήσει το φως, θα μ' αγκαλιάσει, κι έξω απ' το παράθυρό μου ο πόλεμος θα' χει τελειώσει.-